Bomboş bir günün ardından yazacak ne var diye düşünüyor insan.. Hem yazmak istiyor, hemde ne yazacağını bilemiyor işte. Elimden akıp giden şu saatler kendimi sorgulamaktan başka bir işe yaramıyor..Zaman geçiyor, hayat gidiyor ve ömrümden bir parça daha alıyor bu zaman.
Geçmişi daha bir net hatırlıyorum böyle zamanlarda keşkelerimi, iyi ki yapmışım dediklerimi ve bitmek tükenmek bilmeyen gülüşmelerimi daha net hatırlıyorum sonra siliyorum kötü hatıraları yoksa daha karamsar olur insan değilmi. Ne olursa olsun umudu yitirmemek lağzım hee.. bir de polyanna olmak lağzım herşeyde bir hayır vardır.. kötü gibi görünen herşey bakarsın iyi olur gibi bir sürü şey düşünmeli.
Birde mutlu olmalı gerçekten hayat çok kısa.
Ben ne zaman bu yaşa geldim ne zaman üniversiteye başladım ve ne zaman bitiyor kafam karmakarışık oldu :) sözün kısası eğer bomboş bir gün diye baksakta o gün aslında geçmişin bir yansıması unutlanları hatırlamak için bir zaman makinası ya da hatırlamamız gerekenleri tekrar anımsamak için kurulu bir saat örneğin benim Okan Hoca'nın sunumunu hatırlamam gibi :)) şimdi ders zamanı.
Hoş Kalın..
